ထိုင်း-မြန်မာ ရထားလမ်းကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင်ရန် ကြိုးပမ်း၊ သမိုင်းကို သင်ခန်းစာယူရန် ကျွမ်းကျင်သူများ တိုက်တွန်း

မကြာသေးမီက ထိုင်းနိုင်ငံ အနောက်ပိုင်း ကန်ချနဘူရီခရိုင်ရှိ ရေကာတာတစ်ခုသည် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရန် ရေထုတ်ယူခဲ့သဖြင့် ရေအောက်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သော “သေမင်းတမန် ရထားလမ်း” (ထိုင်း-မြန်မာ ရထားလမ်းဟုလည်း ခေါ်သည်) ရှေးဟောင်းနေရာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထိုင်းအစိုးရက အဆိုပါ ရထားလမ်းကို ကုလသမဂ္ဂ ပညာရေး၊ သိပ္ပံနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ (UNESCO) ၏ ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင်ဖြစ်စေရန် တွန်းအားပေးသွားမည်ဟု အတိအလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။  

​ထိုင်း-မြန်မာ ရထားလမ်းသည် စုစုပေါင်း အရှည် ၄၁၅ ကီလိုမီတာခန့်ရှိပြီး ထိုင်းနိုင်ငံ ဘန်ကောက်မြို့နှင့် မြန်မာနိုင်ငံ ရန်ကုန်မြို့တို့ကို ဆက်သွယ်ထားကာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ဂျပန်စစ်သွေးကြွဝါဒက အရှေ့တောင်အာရှ ကုန်းလမ်းထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းကို ဖောက်လုပ်ရန်အတွက် အတင်းအကျပ် ဆောက်လုပ်စေခဲ့သော ဗျူဟာမြောက် ရထားလမ်းဖြစ်သည်။ ၁၉၄၂ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် ဂျပန်တပ်မတော်သည် မဟာမိတ် စစ်သုံ့ပန်း ၆သောင်း၂ထောင်ခန့်နှင့် အရှေ့တောင်အာရှ အလုပ်သမား ၃.၅ သိန်းခန့်ကို အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်း၍ ဆောက်လုပ်စေခဲ့ရာ မူလက ၅ နှစ်မှ ၆ နှစ်အထိ ကြာမြင့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော စီမံကိန်းကို ၁၆ လအတွင်း အပြီးဖြတ်ခဲ့သည်။ စစ်ပြီးခေတ် စာရင်းဇယားများအရ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လူပေါင်း ၁.၅ သိန်းကျော် သေဆုံးခဲ့ရပြီး ရထားလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သင်္ချိုင်းပေါင်း ၁၀၀ ကျော် တည်ရှိခဲ့ရာ ပျမ်းမျှ ၄ ကီလိုမီတာလျှင် သင်္ချိုင်းတစ်ခုနှုန်း ရှိခဲ့သည်။  

​ယခုအကြိမ်သည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ပထမဆုံး ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင်ရန် ကြိုးပမ်းမှု မဟုတ်ပေ။ ၂၀၁၈ ခုနှစ်တွင် ထိုင်းယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက အလားတူ အဆိုပြုချက်မျိုး ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုင်း-ဂျပန် သံတမန်ရေးရာ တင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။ ယခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် ထိုင်းအထက်လွှတ်တော် အမတ် ၃ ဦးနှင့် အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းများ ပူးပေါင်း၍ လွှတ်တော်သို့ အဆိုပြုလွှာ တင်သွင်းခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင် လုပ်ငန်းစဉ်ကို တရားဝင်စတင်ခဲ့ရာ ထိုင်းသဘာဝသယံဇာတနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ကြီးဌာနက ထောက်ခံကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။  

​ထိုအပေါ် BRICS သုတေသနအဖွဲ့ အသိပညာရှင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး တရုတ်ကောင်စီ အမြဲတမ်းကောင်စီဝင် မာကျွမ်းလင်းနှင့် ယူနန်ပြည်နယ် လူမှုရေးသိပ္ပံအကယ်ဒမီ ထိုင်းသုတေသနဗဟိုဌာန ဌာနမှူး ယွီဟိုင်ချူးတို့က ထိုင်း-မြန်မာ ရထားလမ်းကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းကို သမိုင်းဆိုင်ရာ စီရင်ချက်အဖြစ် ရိုးရှင်းစွာ မရှုမြင်သင့်ဘဲ လူသားတစ်ရပ်လုံး အတူတကွရင်ဆိုင်ရမည့် စစ်ပွဲဒဏ်ရာများနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးအမှတ်တရများကို စောင့်ရှောက်သည့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုအဖြစ် နားလည်သင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က တရုတ်နိုင်ငံအနေဖြင့် နည်းပညာဆိုင်ရာ ကူညီထောက်ပံ့မှု၊ အတွေ့အကြုံမျှဝေမှု၊ ပူးတွဲသုတေသနပြုမှု စသည့်အပိုင်းများတွင် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပြီး ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများကို ထိုင်းဘက်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် တိုက်တွန်းကာ ဤသမိုင်းကြောင်းအတွင်းရှိ မတူကွဲပြားသော ပြောကြားချက်များကို အတူတကွဖော်ထုတ်သွားနိုင်ကြောင်း အကြံပြုခဲ့ကြသည်။