ເສັ້ນໄໝໜຶ່ງເສັ້ນເຊື່ອມໂຍງເສັ້ນທາງສູ່ຄວາມຮັ່ງມີຮ່ວມກັນຂອງຊາວຊາຍແດນ

ຢູ່ເມືອງຫຼົງຊວນ, ກິ່ງແຂວງປົກຄອງຕົນເອງເຜົ່າໄຕລື້ ແລະ ຈິ່ງໂພ ເຕີຮົງ, ແຂວງຢຸນນານ, ເສັ້ນໄໝອັນບາງເບົາບໍ່ພຽງແຕ່ເຊື່ອມໂຍງລະບົບຕ່ອງໂສ້ອຸດສາຫະກຳທີ່ສ້າງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງໃຫ້ແກ່ຊາຍແດນ ແລະ ປະຊາຊົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສິ່ງທີ່ບັນຈຸພະລັງແຫ່ງອາລິຍະທຳອັນອົບອຸ່ນ ແລະ ເລິກເຊິ່ງຂອງ “ການພັດທະນາຢຸນນານ ແລະ ການບຳລຸງຮັກສາຊາຍແດນ” ຢູ່ຊາຍແດນຈີນ-ມຽນມາ.

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນໂຮງງານປັ່ນໄໝຢູ່ສວນອຸດສາຫະກຳຫຼົງຊວນ, ເສັ້ນໄໝສີເງິນໄດ້ຖືກດຶງອອກມາຈາກມ້ອນໄໝຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ເມື່ອມາຮອດສວນຕົ້ນມອນຂອງບ້ານ ລີວລຽງ, ຮອຍຍິ້ມເທິງໃບໜ້າຂອງທ່ານ ຈ້າວ ອາຈ່າວ ຊາວກະສິກອນປູກຝັງຂະໜາດໃຫຍ່, ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນເຖິງຄວາມມີຊີວິດຊີວາຂອງການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳໄໝມ້ອນ.

ຫວນຄືນເວລາຫຼາຍກວ່າສິບປີກ່ອນ, ປະຊາຊົນຈໍານວນຫຼາຍໃນເມືອງຫຼົງຊວນ ເພິ່ງພາອາໄສພຽງແຕ່ອ້ອຍ ແລະ ຢາສູບ ເພື່ອເພີ່ມລາຍໄດ້, ເຊິ່ງມີຊ່ອງທາງການສ້າງຄວາມຮັ່ງມີທີ່ຈໍາກັດ. ໃນປີ 2014, ບໍລິສັດຜ້າໄໝທີ່ເຄີຍຕັ້ງຢູ່ມຽນມາໄດ້ກັບຄືນມາປະເທດຈີນ ແລະ ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ສວນອຸດສາຫະກໍາເບົາ ແລະ ແຜ່ນແພຈາງເຟິງ ໃນເຂດອຸດສາຫະກໍາຫຼົງຊວນ, ເຊິ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງເປັນທາງການຂອງການພັດທະນາລະບົບຕ່ອງໂສ້ການຜະລິດໄໝມ້ອນໃນທ້ອງຖິ່ນ. ສວນປູກຕົ້ນມອນຢູ່ເມືອງຫຼົງຊວນມີເນື້ອທີ່ເກືອບ 60,000 ມູ້ (ປະມານ 40 ຕາລາງກິໂລແມັດ), ພ້ອມດ້ວຍ 25 ຖານການລ້ຽງມ້ອນນ້ອຍແບບມາດຕະຖານ, ໂດຍໄດ້ນໍາໃຊ້ຮູບແບບ “ບໍລິສັດ + ຖານ + ຊາວກະສິກອນ”, ແລະ ພະນັກງານວິຊາການກະສິກໍາໄດ້ລົງພື້ນທີ່ໃນແຕ່ລະບ້ານເພື່ອໃຫ້ຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບການລ້ຽງມ້ອນ. ຕົ້ນມອນໜຶ່ງມູ້ສາມາດສ້າງລາຍໄດ້ເຖິງ 13,000  ຢວນຕໍ່ປີ, ຊາວກະສິກອນຈໍານວນຫຼາຍທີ່ລ້ຽງມ້ອນມີລາຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າ 100,000 ຢວນຕໍ່ປີ, ຊາວບ້ານຫຍຸ້ງຢູ່ກັບການຈັດສ່ວນປູກຕົ້ນມອນ ແລະ ເຂົ້າເຮັດວຽກໃນໂຮງງານ, ກະເປົາເງິນເຕັມແລ້ວ, ຄວາມພາກພູມໃຈກໍເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ວັດທະນະທໍາຊົນນະບົດທີ່ສີວິໄລກໍໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງງຽບໆໃນທົ່ງນາ ແລະ ໃນໂຮງງານ.

ພາຍໃນໂຮງງານປັ່ນໄໝ, ພະນັກງານຈີນ ແລະ ມຽນມາໄດ້ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນຢ່າງກົມກຽວ. ພະນັກງານມຽນມາໄດ້ເຊັນສັນຍາແຮງງານສາມພາສາຄື: ຈີນ, ອັງກິດ ແລະ ມຽນມາ, ເຊິ່ງເປັນການຈ້າງງານທີ່ເປັນເອກະລາດ. ພາຍໃນສວນອຸດສາຫະກຳມີສະຖານີສະຫະພັນກຳມະບານ ແລະ ສະຖານີປະຕິບັດການສີວິໄລຍຸກໃໝ່, ເຊິ່ງໄດ້ຈັດການແຂ່ງຂັນຫ້ອງພັກສີວິໄລ, ການເຜີຍແຜ່ສອງພາສາ ແລະ ການບໍລິການທີ່ສະດວກສະບາຍຢ່າງເປັນປົກກະຕິ. ພະນັກງານໄດ້ກິນເຂົ້າຮ່ວມກັນ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ, ການມີຄວາມອົດທົນ ແລະ ເປັນມິດໄດ້ກາຍເປັນເລື່ອງປົກກະຕິໃນໂຮງງານ.

ແຜນທີ່ຂອງລະບົບຕ່ອງໂສ້ການຜະລິດໄດ້ກ້າວຂ້າມເຂດແດນຊາຍແດນໄປແລ້ວ. ໂດຍອີງໃສ່ຮູບແບບການປູກພືດທົດແທນ, ວິສາຫະກິດໃນສວນອຸດສາຫະກຳໄດ້ເປີດສວນປູກຕົ້ນມອນເກືອບ 40,000 ມູ້ (ປະມານ 2,667 ເຮັກຕາ) ຢູ່ມຽນມາ, ໂດຍໄດ້ສົ່ງນັກວິຊາການໄປສິດສອນຂ້າມຊາຍແດນ, ສອນຊາວທ້ອງຖິ່ນປູກໝາກມອນລ້ຽງມ້ອນດ້ວຍຕົນເອງ. ພູຜາປ່າດົງທີ່ເຄີຍຖືກປະຖິ້ມໄດ້ກາຍເປັນປ່າຕົ້ນມອນທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ, ອຸດສາຫະກຳສີຂຽວໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ການປູກຝັງແບບປະຖົມປະຖານ, ຊາວກະສິກອນມຽນມາໄດ້ຮັບລາຍໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງຈາກການປູກຕົ້ນມອນລ້ຽງມ້ອນ, ເຊິ່ງເປັນເສັ້ນທາງທີ່ທັງເປັນໄປໄດ້ທັງສາມາດໄປສູ່ຄວາມຮັ່ງມີທີ່ທັງເປັນມິດກັບສິ່ງແວດລ້ອມ.

ໃບມອນຂຽວອຸ່ມທຸ່ມສອງຟາກຊາຍແດນ, ເສັ້ນໄໝເງິນເຊື່ອມໂຍງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ. ເສັ້ນໄໝໜຶ່ງເສັ້ນໄດ້ຟື້ນຟູຊັບພະຍາກອນອຸດສາຫະກຳ, ເຮັດໃຫ້ “ການພັດທະນາຢຸນນານ ແລະ ຊາຍແດນ” ຈາກການວາງແຜນເທິງເຈ້ຍກາຍເປັນຮູບປະທຳໃນໂຮງງານ. ເບື້ອງຫຼັງການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳຢ່າງວ່ອງໄວນີ້, ແມ່ນການຮ່ວມມືດ້ານເສດຖະກິດການຄ້າທີ່ສະເໝີພາບ ແລະ ຕ່າງຝ່າຍຕ່າງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດລະຫວ່າງສອງປະເທດໃນເຂດຊາຍແດນ, ແມ່ນມິດຕະພາບອັນດູດດື່ມທີ່ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ, ແລະ ແມ່ນຄວາມກ້າວໜ້າທາງດ້ານອາລິຍະທຳທີ່ແທ້ຈິງຂອງແຜ່ນດິນຊາຍແດນ.