ການເດີນທາງດ້ວຍລົດໄຟລາວ-ຈີນຂອງພວກເຮົາ

ນັບແຕ່ເປີດນຳໃຊ້ໃນວັນທີ 3 ທັນວາ 2021 ເປັນຕົ້ນມາ, ທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ ໄດ້ຂົນສົ່ງຜູ້ໂດຍສານທົ່ວສາຍທາງລວມທັງໝົດຫຼາຍກວ່າ 70 ລ້ານເທື່ອຄົນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຕົວເລກທີ່ງ່າຍດາຍ, ແຕ່ເປັນໝາກຜົນທີ່ບັນຈຸມິດຕະພາບແລະ ຄວາມຫວັງຂອງປະຊາຊົນສອງຊາດລາວ-ຈີນ.

ທອງພະດີ ລິນຊັຍ: ຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງ, ຊອກຫາຄຳຕອບຂອງການເດີນທາງ

ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຖາມຕົນເອງນັບບໍ່ຖ້ວນວ່າ: ມາດຕະຖານທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການວັດແທກການເດີນທາງແມ່ນຫຍັງ? ຕໍ່ມາຂ້າພະເຈົ້າກໍເຂົ້າໃຈວ່າ, ການເດີນທາງບໍ່ພຽງແຕ່ເພື່ອໄປເຖິງຈຸດໝາຍປາຍທາງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເພື່ອສຳຜັດກັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຕາມທາງ.

ຢູ່ເທິງລົດໄຟສາຍຈີນ-ລາວ, ໂລກທີ່ວຸ້ນວາຍກໍຄ່ອຍໆສະຫງົບລົງ, ທິວທັດນອກປ່ອງຢ້ຽມງົດງາມດັ່ງພາບແຕ້ມ, ແລະພາຍໃນລົດໄຟກໍສະດວກສະບາຍ.

ເມື່ອເດີນທາງມາຮອດຫຼວງພະບາງ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຄືກັບໄດ້ຍິນສຽງຫາຍໃຈຂອງປະຫວັດສາດ ແລະ ວັດທະນະທຳ. ອາບແສງສີຄຳຍາມເຊົ້າ, ສໍາຜັດກັບຄວາມສະຫງົບຂອງເວລາໃນວັດວາອາຮາມເກົ່າແກ່, ທັງໝົດນີ້ລ້ວນແຕ່ມີສະເໜ່ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເຮົາຫຼົງໄຫຼໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ. ຂີ່ເຮືອນ້ອຍລຳໜຶ່ງ, ເບິ່ງຕາເວັນຕົກດິນຢູ່ເທິງໜ້ານໍ້າ, ແລະ ຊົມການສະແດງຟ້ອນລຳແບບດັ້ງເດີມທີ່ສວຍງາມ, ໃນທີ່ສຸດຂ້າພະເຈົ້າກໍເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງບ່ອນນີ້ຈຶ່ງຖືກຂະໜານນາມວ່າ “ມໍລະດົກອັນລ້ຳຄ່າຂອງໂລກ”.

ສາມສິບປີຫຼັງຈາກການຂຶ້ນທະບຽນມໍລະດົກໂລກສຳເລັດ, ເມືອງບູຮານແຫ່ງນີ້ຍັງຄົງຕັ້ງຢູ່ຢ່າງງຽບສະຫງົບ, ແລະ ທາງລົດໄຟຈີນ-ລາວ, ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລື່ອງລາວເກົ່າແກ່ເຫຼົ່ານີ້ໃກ້ຊິດກັບໃຈຂອງພວກເຮົາຫຼາຍຂຶ້ນ.

ທ່ານ ສັນຕິ ແກ້ວພົມມາ: ການເຕົ້າໂຮມຄອບຄົວ, ບໍ່ໄດ້ມີພຽງທິດທາງດຽວ

ທຸກໆປີເມື່ອຮອດບຸນປີໃໝ່ຈີນ, ຜູ້ຄົນຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍຈະເດີນທາງ. ປີນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນໜຶ່ງໃນນັ້ນ. ແຕ່ເທື່ອນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່ຄົນດຽວອີກຕໍ່ໄປ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພາແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໂດຍສານລົດໄຟລາວ-ຈີນ ໄປເຖິງນະຄອນຄຸນໝິງ, ປະເທດຈີນ, ເພື່ອພົບປະໝູ່ເພື່ອນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນເຮືອນຫຼັງນີ້, ໃນຕອນທຳອິດຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກປະໝ່າຫຼາຍ. ແຕ່ໃນວັນບຸນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງຢູ່ໂຕະອາຫານ, ເຫັນອາຫານທີ່ກຳລັງຮ້ອນໆເຕັມໂຕະ ແລະ ໃບໜ້າທີ່ຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ, ໃນຂະນະທີ່ທຸກຄົນແຍ່ງກັນຕັກອາຫານໃສ່ຖ້ວຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ແມ່, ຄວາມຮູ້ສຶກປະໝ່າໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍປ່ຽນເປັນກະແສຄວາມອົບອຸ່ນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ບຸນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງແມ່ນຜ່ານໄປແບບນີ້: ບໍ່ແມ່ນພິທີກຳ, ແຕ່ແມ່ນຄວາມອົບອຸ່ນຂອງການນັ່ງລ້ອມວົງກັນ.

ອຳລາວັນເວລາທີ່ອົບອຸ່ນທີ່ສຸດ, ການເດີນທາງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ໃນເສັ້ນທາງຂອງບຸນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ມີທິດທາງຂອງຕົນເອງ. ພວກເຮົາຍ່າງຢູ່ໃນເມືອງທີ່ແປກໜ້າ, ເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍເຮັດ, ກິນອາຫານທີ່ບໍ່ເຄີຍກິນ—ຕາຂອງແມ່ຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສຢູ່ສະເໝີ, ນີ້ຄືຄວາມຊົງຈຳອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກັບລາວ.

ການເດີນທາງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄປໄກ, ພຽງແຕ່ມີຄົນທີ່ເຮົາຮັກຢູ່ຄຽງຂ້າງກໍພຽງພໍແລ້ວ. ເມື່ອເສັ້ນທາງເບື້ອງລຸ່ມກາຍເປັນທີ່ໂລ່ງລ່ຽນ, ການເດີນທາງໄປທົ່ວໂລກກໍເປັນເລື່ອງງ່າຍດາຍ. ພາຍໃນລົດໄຟເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນ, ພາຄົນທີ່ເຮົາຮັກໄປສຳຜັດກັບວັດທະນະທຳ ແລະ ສິ່ງໃໝ່ໆ, ການກັບມາພົບກັນໃໝ່, ບໍ່ເຄີຍມີພຽງແຕ່ທິດທາງດຽວ.

ອິນທະວັນ ພຸດທະວົງ: ການເດີນທາງທຸລະກິດໃນລົດໄຟ

ໃນການເຮັດວຽກ, ທຸລະກິດຂອງຂ້ອຍຫຍຸ້ງຫຼາຍ, ແລະຕາຕະລາງເວລາຂອງຂ້ອຍກໍເຕັມຢູ່ສະເໝີ. ມື້ໜຶ່ງ, ຂ້ອຍມີວຽກສຳຄັນ ແລະ ຮີບດ່ວນຄື: ຕ້ອງນຳສິນຄ້າໄປເຖິງເມືອງຫຼວງພະບາງ ເພື່ອໃຫ້ລູກຄ້າກວດສອບດ້ວຍຕົນເອງ.

ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເສຍເວລາແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງວິນາທີ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຂ້ອຍຂຶ້ນລົດໄຟຈີນ-ລາວ, ຂ້ອຍກໍໄດ້ປ່ຽນໂຕະນ້ອຍໆໃນຕູ້ລົດໄຟໃຫ້ເປັນບ່ອນເຮັດວຽກຊົ່ວຄາວທັນທີ, ວາງຄອມພິວເຕີໂນດບຸກ, ກ່ອງຕົວຢ່າງ, ໃບສະເໜີລາຄາລຽນລາຍກັນ, ໂທລະສັບເຊື່ອມຕໍ່ກັບ Power Bank, ແລະໃນໂທລະສັບກໍມີສຽງຕອບຈາກລູກຄ້າ. ພູຜາປ່າໄມ້ ແລະ ທົ່ງນາທີ່ຂຽວສົດງົດງາມນັ້ນ ພັດເຮັດໃຫ້ສະໝອງຂອງຂ້ອຍຕື່ນຕົວເປັນພິເສດ, ແລະຍັງກະຕຸ້ນໃຫ້ເກີດແນວຄິດທາງທຸລະກິດທີ່ບໍ່ຄາດຄິດອີກດ້ວຍ.

ດ້ວຍເສັ້ນທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ການສຳຫຼວດພາກສະໜາມ ແລະ ການຢ້ຽມຢາມລູກຄ້າຈຶ່ງກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ສະດວກ ແລະ ມີປະສິດທິພາບສູງ. ລົດໄຟມາຮອດຕາມເວລາ, ແລະ ວຽກງານຂອງຂ້ອຍກໍສຳເລັດລົງດ້ວຍດີ.

ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກສຳເລັດ, ຂ້ອຍໄດ້ມາຮອດແຄມແມ່ນ້ຳຂອງໃນເມືອງຫຼວງພະບາງ, ເຊິ່ງເປັນເມືອງມໍລະດົກໂລກ. ແສງຕາເວັນຍາມແລງສາດສ່ອງລົງໃສ່ຫຼັງຄາສີຄຳຂອງວັດເກົ່າແກ່, ຂ້ອຍໄດ້ອະທິຖານໃນໃຈຢ່າງງຽບໆວ່າ: ຂໍໃຫ້ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເປັນໄປດ້ວຍດີ ແລະ ສົມຫວັງດັ່ງໃຈປາດຖະໜາ. ກ່ອນອອກເດີນທາງກັບເມືອເຮືອນ, ຂ້ອຍຄິດວ່າ, ການເດີນທາງທີ່ມີປະສິດທິພາບສູງນີ້, ຂ້ອຍຈະຈົດຈຳໄປອີກດົນນານ.

ທິນ້ອຍ ອາລຸນີ ພຸດທະວົງ: ຄວາມຊົງຈຳທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ພິເສດ

“ປ້າເອີຍ, ລົດໄຟແຫ່ງຄວາມຝັນຂອງຂ້ອຍຈະມາຮອດເມື່ອໃດ?”

ມື້ນັ້ນ, ຫຼານສາວນ້ອຍໄດ້ຖືໃບສອບເສັງທີ່ໄດ້ຄະແນນເຕັມມາຫາຂ້ອຍແລ້ວເວົ້າວ່າ: “ປ້າເອີຍ, ຂ້ອຍເສັງໄດ້ອັນດັບໜຶ່ງ! ຂ້ອຍຂໍຂອງຂວັນວັນເກີດໄດ້ບໍ່?” ຂ້ອຍຍິ້ມແລ້ວຖາມວ່ານາງຕ້ອງການຫຍັງ, ຕາຂອງນາງເປັນປະກາຍ: “ຂ້ອຍຢາກໄປຂີ່ລົດໄຟ!” ຂ້ອຍເບິ່ງປະຕິທິນ – ມື້ອື່ນແມ່ນວັນເສົາ. “ດີ, ມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະອອກເດີນທາງ!”

ເດັກຍິງນ້ອຍທີ່ຂຶ້ນລົດໄຟເປັນຄັ້ງທຳອິດຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍ. ຕູ້ລົດໄຟຂອງທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນກວ້າງຂວາງ ແລະ ສະດວກສະບາຍ, ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ຫຼິ້ນ​ເກມ ແລະ ກິນ​ໄສ້​ກອກ​ປີ້ງ​ຕະຫຼອດ​ທາງ, ລົດ​ໄຟ​ໄວ ແລະ ໝັ້ນຄົງ, ໄປ​ຮອດ​ຫຼວງພະບາງ​ຕາມ​ເວລາ.

ຫຼັງ​ຈາກ​ໄປ​ຮອດ​ຈຸດໝາຍ​ປາຍທາງ, ຂ້ອຍ ​ໄດ້​ພາ​ນາງ​ໄປ​ປ່ຽນ​ເຄື່ອງ​ນຸ່ງ​ພື້ນ​ເມືອງ​ລາວ, ໄປ​ສູນ​ມໍລະດົກ​ທີ່​ບໍ່​ມີ​ຕົວ​ຕົນ​ຂອງ​ຫຼວງພະບາງ​ເພື່ອ​ຮຽນ​ຮູ້​ການຕໍ່າແຜ່ນ​ທໍ​ຜ້າ ແລະ ເຂົ້າ​ຮ່ວມ​ພິທີ​ຜູກ​ແຂນ​ຂໍ​ພອນ. ເດັກຍິງນ້ອຍຝັນຢາກເປັນນັກເຕັ້ນລຳ, ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ພາລາວໄປເບິ່ງການສະແດງຟ້ອນພື້ນເມືອງ. ນາງເບິ່ງຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ແລະໄດ້ເຕັ້ນຕາມນັກສະແດງຢູ່ຂ້າງລຸ່ມເວທີ.

ມື້ຄ້າຍລາວເກີດມື້ນັ້ນ, ຂ້ອຍໄດ້ພາລາວໄປຮ້ານກາເຟເພື່ອສະຫຼອງ: “ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຈົ່ງມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ, ສຸກສັນວັນເກີດທີ່ຮັກ. ຂໍໃຫ້ເຈົ້າກ້າຫານທີ່ຈະໄລ່ຕາມຄວາມຝັນຂອງເຈົ້າ.”

ຂອບໃຈທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຊົງຈໍາພິເສດລະຫວ່າງປ້າກັບຫຼານຜູ້ນີ້ອົບອຸ່ນຂຶ້ນ.

ສິນະຄອນ ພຸດທະວົງ: ນີ້ຄືລົດໄຟແຫ່ງຄວາມຝັນ

ອາຈານ ຄືອາຊີບທີ່ຂ້ອຍປາດຖະໜາຢາກເປັນ. ເພາະວ່າອາຈານບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຜູ້ສອນ, ແຕ່ຍັງເປັນຜູ້ຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້—ສອນຄວາມສາມາດ ແລະ ປະສົບການໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນ, ພ້ອມທັງຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາໃຫ້ເຕີບໃຫຍ່ກາຍເປັນເສົາຄ້ຳຂອງປະເທດຊາດໃນອະນາຄົດ. ການເຫັນນັກຮຽນປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການຮຽນ, ຄືຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມສຳເລັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍ.

ມື້ນີ້, ຂ້ອຍ ໄດ້ມີໂອກາດໄປຢ້ຽມຢາມເດັກນ້ອຍນັກຮຽນໃນໂຮງຮຽນແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ຕັ້ງຢູ່ບ້ານແຫ່ງໜຶ່ງໃນແຂວງຫຼວງພະບາງ. ທຸກໆຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍຂີ່ລົດໄຟ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍ. ພູຜາປ່າໄມ້ສີຂຽວສົດ, ທົ່ງນາທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ, ແລະ ບ້ານເຮືອນທີ່ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງສະຫຼັບສັບຊ້ອນໄດ້ຜ່ານສາຍຕາ, ພາຍໃນຕູ້ລົດໄຟກວ້າງຂວາງ ແລະ ສະດວກສະບາຍ, ລົດໄຟໄດ້ນໍາພາພວກເຮົາໄປເຖິງຈຸດໝາຍປາຍທາງຢ່າງປອດໄພ.

ເມື່ອໄປຮອດໂຮງຮຽນ, ນັກຮຽນ ແລະ ຄູອາຈານໄດ້ຕ້ອນຮັບພວກເຮົາຢ່າງອົບອຸ່ນ. ພວກເຮົາໄດ້ແບ່ງປັນຄວາມຮູ້, ບໍລິຈາກອຸປະກອນການຮຽນ-ການສອນ, ພ້ອມທັງເຕັ້ນລຳ ແລະ ຕອບຄຳຖາມແບບໂຕ້ຕອບກັນກ່ຽວກັບ "ອາຊີບໃນຝັນ". ສຽງຫົວດີໃຈດັງກ້ອງໄປທົ່ວ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜູ້ແບ່ງປັນ ຫຼື ຜູ້ຟັງ, ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ.

ຂໍຂອບໃຈຢ່າງຈິງໃຈຕໍ່ທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ. ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມຝັນຂອງຫຼາຍໆຄົນກາຍເປັນຈິງ, ແລະຍັງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມຝັນໃນການເປັນຄູສອນຂອງຂ້ອຍກາຍເປັນຈິງ. ລົດໄຟບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນພາຫະນະຂົນສົ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຂົວຕໍ່ທີ່ເຊື່ອມໂຍງໂອກາດຕ່າງໆ - ເຮັດໃຫ້ຄູອາຈານສາມາດເດີນທາງໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງໄດ້ໄວຂຶ້ນ, ແລະຍັງເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍຈໍານວນຫຼາຍມີໂອກາດໄດ້ຮັບການສຶກສາ.

ວັດທະນາ ສອຍນາວາ: ເມື່ອບ່ອນໄກບໍ່ໄກອີກຕໍ່ໄປ

ແຕ່ກ່ອນ, ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ມາທ່ຽວຫຼວງພະບາງ. ເມືອງທີ່ສວຍງາມນີ້, ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກຜູ້ຄົນຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍ, ເປັນພຽງຊື່ທີ່ຢູ່ໄກສໍາລັບຂ້ອຍ. ບາງທີອາດເປັນຍ້ອນໄລຍະທາງທີ່ໄກເກີນໄປ, ເສັ້ນທາງພູດອຍທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ, ທຸກຄັ້ງທີ່ຄິດຈະອອກເດີນທາງ, ຄວາມຄິດທີ່ຈະລົ້ມເລີກກໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ.

ແຕ່ດຽວນີ້, ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ. ດ້ວຍການເປີດນຳໃຊ້ທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ການເດີນທາງສະດວກສະບາຍຂຶ້ນຫຼາຍ. ມັນປຽບເໝືອນສາຍໄໝທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ການເດີນທາງຂອງຂ້ອຍ  ກັບເມືອງໃນຝັນແຫ່ງນີ້.

ເມື່ອໄດ້ກ້າວເຂົ້າສູ່ດິນແດນເມືອງຫຼວງພະບາງ, ຂ້ອຍພົບວ່າມີສະຖານທີ່ຫຼາຍແຫ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈ: ນ້ຳຕົກຕາດກວາງຊີມີຄວາມເຢັນຄືກັບຫຍົກ, ຕະຫຼາດກາງຄືນຫຼວງພະບາງມີກິ່ນຫອມຂອງຕົ້ນຂີ້ຫູດ ແລະ ປີ້ງປາ, ແລະ ຕາເວັນຕົກດິນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳຂອງໄດ້ຍ້ອມສີແມ່ນ້ຳທັງໝົດໃຫ້ເປັນສີສົ້ມສີຄຳ—ທຸກໆຊ່ວງເວລາລ້ວນແຕ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຫຼົງໄຫຼ.

ທັງໝົດນີ້, ລ້ວນແຕ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເມືອງມໍລະດົກໂລກແຫ່ງນີ້. ທຸກໆວັດທະນະທຳ, ທຸກໆລັກສະນະພິເສດ, ທຸກໆປະສົບການ, ລ້ວນແຕ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເຖິງສະເໜ່ຂອງຫຼວງພະບາງຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ຂໍຂອບໃຈທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ຂ້ອຍກັບເມືອງ, ແລະ ຍັງເຊື່ອມຕໍ່ຜູ້ຄົນ ແລະ ໂລກອີກດ້ວຍ.

ທ່ານ ຈ້າວ ໝິງຢ້ຽນ: ທາງລົດໄຟເຊື່ອມໂຍງຄົນ, ຕົວເມືອງ ແລະ 

ວັດທະນະທຳເຂົ້າກັນ

ການເດີນທາງ, ແມ່ນວິທີໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບຊີວິດ. ທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ ເຊື່ອມຕໍ່ຄົນ, ເມືອງ ແລະ ວັດທະນະທໍາຂອງພວກເຮົາເຂົ້າກັນ. ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບຈາກປະເທດຈີນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າເຮັດວຽກຢູ່ບໍລິສັດລົງທຶນພະລັງງານໄຟຟ້າສາກົນ ລ້ານຊ້າງ-ແມ່ນໍ້າຂອງ ລາວ-ຈີນ ໃນເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າພາກໃຕ້, ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາແມ່ນການສະໜອງພະລັງງານໃຫ້ແກ່ທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນພຽງສ່ວນນ້ອຍໆທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງໂຄງການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຮູ້ສຶກພູມໃຈກັບມັນ. ທຸກຄັ້ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນລົດໄຟແລ່ນຜ່ານທາງລົດໄຟຢ່າງໄວວາ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກດີໃຈຢ່າງສຸດຊຶ້ງ, ເພາະວ່າຄວາມພະຍາຍາມຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນຄວາມຈິງຈາກຄວາມຝັນ.

ປັດຈຸບັນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂີ່ລົດໄຟຕາມເສັ້ນທາງນີ້ໃນຖານະນັກທ່ອງທ່ຽວ. ຈາກນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໄປເຖິງນະຄອນຫຼວງພະບາງ, ໃຊ້ເວລາພຽງສອງຊົ່ວໂມງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ກ່ອນຕ້ອງໃຊ້ເວລາເກືອບໝົດມື້. ເສັ້ນທາງລົດໄຟສາຍນີ້ເຮັດໃຫ້ໄລຍະຫ່າງທາງດ້ານພື້ນທີ່ ແລະ ໄລຍະຫ່າງທາງດ້ານຈິດໃຈໃກ້ກັນຫຼາຍຂຶ້ນ. ນະຄອນຫຼວງພະບາງແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍບັນຍາກາດທາງວັດທະນະທຳ: ຖະໜົນຫົນທາງເກົ່າແກ່, ວິຖີຊີວິດທີ່ລຽບງ່າຍ, ສະພາບແວດລ້ອມທຳມະຊາດທີ່ສວຍງາມ, ເຮັດໃຫ້ມັນມີສະເໜ່ທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະຂອງຕົນເອງ. ຍ້ອນມີເສັ້ນທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ບັນຍາກາດທາງວັດທະນະທຳນີ້ຈຶ່ງສາມາດເຂົ້າສູ່ບັນຊີລາຍຊື່ຄວາມສຸກປະຈຳປີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງສະບາຍ.

ພັນດອນປອນ ສຸພັດດີລືກຸ: ການເດີນທາງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄຳອວຍພອນ

ການເດີນທາງທີ່ໜ້າຈົດຈຳທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍແມ່ນການເດີນທາງດ້ວຍລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ເຊິ່ງເປັນການເດີນທາງໜຶ່ງຄືນສອງມື້ໄປທ່ຽວຫຼວງພະບາງ.

ອອກເດີນທາງຈາກນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ສະຖານີລົດໄຟມີສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກຄົບຊຸດ, ສິ່ງທີ່ດຶງດູດໃຈຂ້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນຮ້ານສະດວກຊື້ທີ່ມີກະດາດນ້ອຍໆຕິດເຕັມຝາຮ້ານ—ພາສາຈີນ, ພາສາລາວ, ພາສາໄທ, ພາສາຫວຽດນາມ... ນັກທ່ອງທ່ຽວຈາກປະເທດຕ່າງໆໄດ້ຝາກຄຳອວຍພອນທີ່ໜ້າຮັກໄວ້, ຂ້ອຍກໍອົດບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຂຽນໜຶ່ງອັນຕິດໃສ່ໄປນຳ.

ຕູ້ລົດໄຟສະອາດ ແລະ ແຈ້ງສະຫວ່າງ, ພະນັກງານບໍລິການດີເລີດ, ທັງຍັງຂາຍເຄື່ອງດື່ມ ແລະ ອາຫານຫວ່າງຕ່າງໆ, ໄສ້ກອກປີ້ງແມ່ນອາຫານທີ່ຂ້ອຍມັກທີ່ສຸດ. ສອງຊົ່ວໂມງຕໍ່ມາ, ພວກເຮົາກໍມາຮອດຫຼວງພະບາງ, ຄວາມໄວທີ່ໜ້າປະທັບໃຈ.

ຢູ່ຫຼວງພະບາງ, ພວກເຮົາໄດ້ເຊົ່າຊຸດພື້ນເມືອງລາວ, ນຸ່ງຊຸດນັ້ນຍ່າງຕາມຖະໜົນຫົນທາງເກົ່າແກ່, ຖ່າຍຮູບໄດ້ຫຼາຍຮູບ. ຈາກນັ້ນກໍໄປນ້ຳຕົກຕາດກວາງຊີ, ຮູ້ສຶກຄືກັບໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນແຫ່ງຄວາມຝັນ. ຕອນແລງ, ພວກເຮົາໄດ້ປີນພູສີ – 542 ຂັ້ນໄດ, ແຕ່ລະຂັ້ນກໍຄຸ້ມຄ່າ. ຢູ່ເທິງຍອດພູ, ຕາເວັນຕົກດິນໄດ້ຍ້ອມທ້ອງຟ້າໃຫ້ເປັນສີສົ້ມແດງ, ແມ່ນ້ຳຂອງໄຫຼຢ່າງງຽບສະຫງົບ.ໃນເວລານັ້ນຂ້ອຍຄິດໃນໃຈວ່າ: ການເດີນທາງແບບນີ້, ຈັ່ງແມ່ນດີແທ້ໆ. ຂອບໃຈ, ທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ.