ตะลึง! หลังคาที่ “ปลูกชา”ได้

ช่วงนี้เมื่อเดินเข้าไปในหมู่บ้านบนภูเขาเกียงใหม่ หากเงยหน้ามอง จะเห็นภาพแปลกตา นั่นคือ บนหลังคาบ้านที่ดูราวกับ “มีชาเติบโตอยู่”

บนกระเบื้องหลังคาหรือระเบียง มีตะกร้าสานวางเรียงราย ภายในเต็มไปด้วยใบชาสีเขียวสด มองจากไกล ๆ คล้ายพรมมอสเขียวฟูปกคลุมหลังคา นี่คือพิธีกรรมฤดูใบไม้ผลิที่สืบทอดกันมานับพันปี “การตากชา”

การทำชาเป็นทักษะสำคัญของชาวเกียงใหม่ และเป็นภูมิปัญญาที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น จนถึงวันนี้ ชาวบ้านยังคงยึดวิธีทำชาแบบโบราณ

โดย “การตากชา” เป็นเพียงหนึ่งในหลายขั้นตอนสำคัญ เริ่มตั้งแต่การเก็บใบชาสดในยามเช้า ผ่านการผึ่ง แปรรูปด้วยความร้อน นวด และสุดท้ายคือการตากแห้ง ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ “ชาเขียวตากแห้ง”

ตั้งแต่การเก็บใบชาจากต้นชาโบราณอย่างทะนุถนอม การควบคุมไฟในขั้นตอนคั่ว ไปจนถึงการกลับใบชาอย่างพิถีพิถันบนหลังคา ทุกขั้นตอนล้วนทำด้วยมือและเต็มไปด้วยความประณีต ทำให้ภูมิปัญญาการทำชานับพันปีไม่ถูกกลืนหายไปกับกระแสอุตสาหกรรม ความยืนหยัดนี้ไม่เพียงสะท้อนความเคารพต่อธรรมชาติ แต่ยังเป็นความมุ่งมั่นต่อรสชาติที่แท้จริง

แนวคิดการอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ยังปรากฏชัดตั้งแต่การปลูกชา ชาวบ้านเข้าใจดีว่าชาและผืนป่าต้องพึ่งพาอาศัยกัน

หลังจากปี 2566 ที่ “ภูมิทัศน์วัฒนธรรมป่าโบราณชาเกียงใหม่ผูเอ่อร์” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ที่นี่ก็ยิ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวและผู้รักชามากขึ้น ด้วยทรัพยากรอย่างป่าโบราณ หมู่บ้านดั้งเดิม และวัฒนธรรมชนเผ่า เกียงใหม่ได้เปิดเส้นทางใหม่ของการท่องเที่ยวเชิงชา ซึ่งช่วยขับเคลื่อนธุรกิจร้านอาหาร ที่พัก และยกระดับคุณภาพชีวิตของชาวบ้านให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ช่าย เมิ่ง/แปล

จารุวรรณ อุดมทรัพย์/พิสูจน์อักษร